Er als de kippen bij

Afstuderen en nu?

Afstuderen en nu?

Sinds kort ben ik afgestudeerd. Ik heb een diplomaatje ontvangen en mijn afstudeerbegeleider vertelde zijn perceptie van mij als persoon. Een bijzonder moment, waarbij wij als ‘soon-to-be ex-studenten’ in een zaaltje naar beneden liepen en met z’n allen de laatste momenten als bedrijfscommunicatiestudent gingen ervaren. Ik keek om me heen, en kende slechts twee namen van de groep die afstudeerden. Niet omdat we totaal geen persoonlijke begeleiding hebben gehad, maar simpelweg omdat een persoon in mijn afstudeergroepje zat en de andere uit mijn klas kwam.

Mijn klas. We begonnen ooit met 30 studenten. En natuurlijk kregen we bij onze eerste college de welbekende speech te horen. “Kijk naar links en nu naar rechts, minstens een van de twee zal je na dit jaar niet meer terugzien”. Persoonlijk vond ik dat altijd een cliche en vroeg ik me af wat ze ermee wilden bereiken. Ik ging er persoonlijk niet harder door werken, ik lag er ook niet wakker van en de redenen waarom mensen stopten, waren vaak best logisch. Ze stopten omdat de opleiding niet leuk genoeg was, niet goed aansluiten tot hun behoeften. En dat kan zowel slecht als goed zijn. In ons jaar was dat voornamelijk goed.

Velen van de studenten die in mijn eerste jaar stopten, begonnen namelijk voor henzelf een bedrijf, waren al voor zichzelf begonnen of gingen na het behalen van de P een universitaire opleiding doen. Ik moedig dat aan. Voor onze klas betekende dat een uitval van 10 man. Daarnaast was er een klas compleet weggevallen en de andere twee klassen werden samengevoegd. Met andere woorden; we begonnen ooit met 120 studenten, en zeker 50% viel uit. Wat de redenen in de andere klassen waren, ik heb geen idee, maar ik weet wel dat wat de reden ook was… Deze (ex)studenten kwamen heus wel op hun pootjes terecht! Zo ging de een naar een prestigieuze filmacademie, de ander werd DJ, weer een ander begon voor zichzelf en ga zo maar door. Ze zeggen niet voor niets dat er meerdere wegen naar Rome leiden.

Even een fastforward, want hoewel ik in mijn tweede en derde jaar ontzettend veel projecten en gave opdrachten heb mogen uitvoeren, gaat het vooral om het afstudeertraject. Net zoals zovelen, was ik enorm gestresst in mijn keuze van afstudeeropdracht. Ik wist wel waar ik een beetje naartoe wilde gaan, want cijfers en tekst daar gaat mijn hart harder van kloppen, maar ik wist niet hoe ik het moest formuleren. Gelukkig heb je daar een afstudeerbegeleider voor en heel veel literatuur. Natuurlijk moest ik wel eerst een paar keer opnieuw beginnen, voordat ik mijn draai had gevonden. Het was namelijk geen ‘normale’ vorm van afstudeeropdracht die welbekend is binnen Bedrijfscommunicatie. Als een echte student, was ik weer veel tijd kwijt aan het uitstellen en als een echte communicatienerd, was ik vooral ook bezig met het verbeteren en uitwerken van de analyses van de communicatie van mijn afstudeerbedrijf. Eigenlijk gewoon al aan het werk. Het werk dat ik in ieder geval voor ogen had, waarvan ik wist dat ik het wel jaren vol zou houden om zo aan het werk te gaan.

Daarnaast moest ik me nog bezighouden met het vraagstuk ‘wat ga je doen als je afgestudeerd bent?’. Ik voelde de druk toch best wel, en ik zou ook ik niet zijn als ik niet naast het afstuderen nog zou helpen met het project Selficient (heel erg op de achtergrond), en een ander project bij elkaar zou houden (STARTing Honours). En natuurlijk werd ik al vrij vroeg in mijn afstudeertraject benaderd door partijen. “Weet je al wat je na je studie gaat doen? We hebben wel een plekje voor je!” was een zin die ik vaak in mijn inbox tegenkwam. En nee, natuurlijk wist ik het niet. Dus mijn standaard antwoord was ook “probeer het later nog maar een keer”, wat ze natuurlijk niet deden. Gemiste kans denk ik bijna, maar dan van mij? Nee. Zo moet ik niet denken, want de kansen die ik daarna kreeg waren ook bijzonder.

Zo werd ik benaderd door een bedrijf die mij een marketing traineeship wilde geven. Ik had ook de kans om in Dublin aan de slag te gaan. En toen het einde echt in zicht kwam, werd me bij De Teakspecialist de vraag ook gesteld en ook daar werd me een plek aangeboden. Als je dan nog moet afstuderen, dan voelt het wel aan als een extra dimensie druk. Sterker nog, opeens snapte ik compleet waarom onze generatie zoveel moeite had met alle balletjes in de lucht te houden. Het voelde een beetje aan als dat als je een balletje niet hoog kon houden, je hele ‘show’ voorbij zou zijn.

Niet alleen moest je daadwerkelijk dat papiertje halen, je moest ook een juiste keuze maken in waar je de komen tien, twintig jaar aan de slag wil gaan. En voor jezelf ook alvast bedenken of je nog door wilde studeren of ofdat je je toch maar overgeeft aan het ‘echte’ leven.

Uiteindelijk heb ik alle keuzes uitgesteld en ja gezegd tegen de veranderingen die De Teakspecialist zou doorlopen. Aan mij de schone taak om die verandering ook zo goed mogelijk in de juiste banen te leiden, terwijl ik nog even de laatste stappen van het afstuderen doorloop.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *