Er als de kippen bij

Starting Honours; de Kiddo’s die gingen bloeien

Starting Honours; de Kiddo’s die gingen bloeien

Je hebt van die dagen dat je met hoofdpijn opstaat en dat ècht niet kan hebben, omdat je weet dat je nog heel wat moet doen. Zo’n dag had ik onlangs ook. De laatste dag waarbij studenten een presentatie zouden geven over wat zij het afgelopen half jaar hadden gedaan aan buitenschoolse projecten. Starting Honours, een traject waar ik mijn ziel en zaligheid in had gelegd. Misschien waren het wel de naweeën van al dat politiek dat ik de afgelopen maand elke dag tegenkwam op het station. Of misschien was de hoofdpijn wel een voorbode, een vervanging van mijn hartenzeer, omdat ik het begeleiden toch wel heel erg ga missen. In allebei de gevallen, ik moest en zou alsnog gewoon mijn ‘kinderen’ zien die avond, want het zou de laatste keer zijn dat ik ze goedbedoelde tips en tops kon meegeven.

Ondernemers

Ze verrasten me. Stuk voor stuk. Ik heb veertien studenten zien ontpoppen tot ware ondernemers. Wellicht niet de traditionele ondernemer die overal een cashflow hoopt te creëren, maar wel ondernemers die een meerwaarde creëerden voor henzelf, maar ook voor de mensen om hen heen. Het ene groepje had meer opstartproblemen dan de andere. Ze liepen allemaal hun eigen traject, liepen soms tegen dezelfde dingen aan en soms was het totaal uiteenlopend. Om maar te zwijgen over de persoonlijke groei die ze doorliepen dankzij al die ongemakkelijke en ‘zweverige’ bijeenkomsten die we hen soms voorschotelden.

Ik herkende veel van mezelf in hen, want hoewel het ‘zweverige’ niets voor mij is (en ik liet mijn ongenoegen en ongemak soms ook gewoon zien, want hé, ik ben ook maar een mens), bleef ik ook maar komen. Blijven leren van een ander, grootse ideeën pitchen bij je teamgenoten, sommige momenten belachelijk maken want dat schept toch een band, af en toe toch je frustraties eruit brullen want alleen dan heb je ruimte voor nieuwe en positieve energie. Het was me echt een rollercoaster vol energie.

Rollercoaster

En dan bedoel ik ook echt een rollercoaster, want terwijl de ‘kiddo’s’ aan het struggelen waren met opdrachtgevers die stopten, geen ideeën meer hebben, doelen proberen te omschrijven en stoppende groepsgenoten, was ik ook enorm met mezelf en het traject aan het vechten. Niet alleen omdat de begeleidende docent er mee stopte, maar ook omdat ik zelf niet meer wist wat ik uiteindelijk nog te bieden had. Elke woensdag was voor mij een low, een high en daarna toch wel weer even een low. Probeer het ook maar uit te leggen aan iedereen om je heen. Je zet vrijwillig een les op, bent verantwoordelijk voor vier projecten van 14 studenten die je niet kent, wordt er niet voor betaald, gaat er behalve ervaring en emotionele stress niet op vooruit en je offert je vrije tijd op om te vergaderen en te presenteren/les te geven. Dat laatste haat je uit de grond van je hart, want public speaking.. Ja, ik kan het wel. Nee, ik vind het niet leuk. Tenzij het lukt, tenzij je terugkrijgt dat ze er ook iets van hebben opgestoken of ofdat ze je moeite en struggles toch wel een beetje zien. Het zijn immers slimme kiddo’s, anders deden ze niet het traject om meer uit hun studie te halen.

Sigarettentipjes zijn schadelijker dan plastic soep

cigarette litter

Ik vind het dan ook mooi dat eenieder van het traject ook aan de slag kan gaan met wat ze hebben geleerd. Het ene groepje heeft zich stevig verdiept in het afval dat sigarettipjes veroorzaakt, en dat ging ver. De cijfers liegen er niet om. De hoeveelheid chemicalen die in een sigaret zitten en vervolgens blijven hangen in het sigarettentipje, is schikbarend. Het grappige is, ik had het groepje verteld over het probleem van de zwerfafval die de sigaretten veroorzaken, maar ik had zelf nooit stilgestaan bij de daadwerkelijke impact van zo’n sigarettentipje. Ik wist wel dat het lastig afbreekbaar was, het zou zo’n vijf jaar duren. Alleen wie had ooit gedacht dat het ook het (drink)water zou vergiftigen en je omgeving daarin enorm zou kunnen verpesten? Ik kan in ieder geval zeggen dat zij mij daarin alweer een stuk wijzer hebben gemaakt, waardoor ik driemaal zal nadenken over waar ik een tipje zou weggooien (als ik zou roken).

Eigen ontwikkeling

Een ander groepje ging aan de slag met Tony’s Chocolonely’s problematiek. Hoe kan je consumenten en bedrijven er nu op wijzen dat ze een bewuste keuze zouden maken omtrent chocola? Een project wat veel teweegbrengt, en waar genoeg onderzoekers zich ook helemaal op kapotbijten. Dat zij daarmee niet verder konden gaan, lag helemaal niet aan hen en zorgde er ook een beetje voor dat de ‘spirit’ ver te zoeken was. Dit groepje heeft echter zo hard gevochten en gezocht voor een plekje binnen Starting Honours. Ze hebben het vooral aan henzelf te danken dat ze alsnog een project (ver over de helft van het traject) hebben gevonden, waarbij zij nog iets konden doen voor de maatschappij. Zij gingen aan de slag voor CircU en dachten na over hoe Circu zichzelf het beste kon profileren. In een korte tijd hebben ze research gedaan over design, consumentengedrag en logo-ontwerping op het gebied van duurzaamheid. Ik vind het daarbij nog mooier dat zij, ondanks alle dipjes, met z’n tweetjes hun project alsnog eigen hebben kunnen maken. Dat ze vervolgens doorgaan totdat hun opdrachtgever tevreden is, ja dat maakt mij toch best wel trots.

HiP

Het derde groepje was bezig met Honours in the Picture te zetten, of zoals ik het graag noem.. HiP. Met een beetje kennis van social media, websitebuilden en design, gingen ze aan de slag. Ook zij kenden veel tegenslagen, en met name stoppende studenten. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe het is als links- en rechtsom groepsgenootjes stoppen, en alsnog heeft dit groepje optimaal gepresteerd. Een website geschreven (ja, je leest het goed. Geschreven(!)) en ontworpen, naar de belangen van de opdrachtgever en ontvanger. Want laten we eerlijk wezen, de HU heeft er wel een handje van om projecten versplinterd aan te bieden, en voor het Honourstraject is dat geen uitzondering. Dat voelde dit groepje feilloos aan en daarom ontwierpen zij een website die alle informatie op één plek aanbiedt, overzichtelijk is en makkelijk te bereiken (SEO, eat your heart out). Als online marketeer in spé was ik daar behoorlijk van onder de indruk!

Kinderen in Armoede

Als laatste groepje dat mocht presenteren, was mijn ‘eigen’ begeleidde groepje. Zij hadden de uitdaging om na te denken over kinderarmoede in Nederland. Ze bedachten een spel dat elk jaar doorgegeven kon worden. Het doel daarvan was om kinderen elkaar meer binding te geven, een doel om de oudere klassen te verslaan (‘wat laat jij 8er’, is hun motto) en iedereen een leuke dag te geven. Daarnaast contacteerden ze Picnic en regelden ze een leuk extraatje voor de kinderen die meedoen aan de middag. Om de continuïteit van hun idee te waarborgen, hebben ze ook contact opgenomen met de opleiding CMV en zijn ze nu ook aan het oriënteren om het project te verwerken in een nieuwe vak ‘Sociale Rechtvaardigheid’, waarbij er gekeken wordt naar wat elk kind eigenlijk zou moeten kunnen hebben en doen. Een thema wat nu trouwens enorm relevant is, gezien de ouderbijdrage soms belachelijk hoog is en absoluut niet zo vrijwillig is als sommige scholen dat doet lijken. Ik vind het dan ook mooi dat deze studenten iets hebben ontworpen en hebben gezocht wat zij zouden kunnen doorgeven aan andere studenten en de sociale engagement van hogescholen met basisscholen en het bedrijfsleven aanmoedigen. MVO op hoog niveau. Als je het mij vraagt tenminste.

Pre Starting Honours

Dat het nu voorbij is, dat vind ik toch wel een beetje jammer. Ik deed mee aan Starting Honours vanwege de ervaringen die ik bij Prehonours had opgedaan. Of eigenlijk, ik maakte daar een denkfout. Ik wilde graag helpen met het opstarten bij Prehonours, studentmentoren helpen met studenten te begeleiden als daar vraag voor was en vervolgens weer doorgaan met studeren. De pilot Prehonours liet potentie zien en ik was enthousiast, want ik dacht aan hoe tof het zou zijn om andere studenten te helpen in hun zoektocht naar betekenis en waarde creatie in onderwijs en maatschappij. Dat ik vervolgens ook een tweede traject in zou duiken, ja.. Dat had ik van tevoren ook wel kunnen bedenken. Daar zat dan ook mijn denkfout, ik dacht dat ik een project kon vormgeven en vervolgens de andere kant op zou kunnen kijken, maar in praktijk zit ik zo gewoon niet in elkaar en dat heeft mij 5 jaar gekost voordat ik dit zo op papier kan zetten. Ik, Kayan, ben een workaholic, een perfectionist en een doorzetter die iets niet los kan laten als ik er een zegje in heb (hoewel me dat trouwens bij Selficient aardig is gelukt, al zeg ik het zelf).

De lessons learned voor mij zijn bijna ontelbaar, maar ik zal er voor de leuk toch één hele belangrijke noemen. Zo ben ik mezelf meer dan één keer tegengekomen. De onzekerheden die ik vooraf over mezelf had, heb ik een paar keer moeten analyseren, voordat ik echt wist waar mijn krachten lagen. Die heb ik vervolgens ook kunnen inzetten om de groepjes beter te laten werken. Zo was er in de beginfase sprake van veel miscommunicatie, waardoor ik het gevoel had dat ik niet op mijn plek zat, niet bekwaam genoeg was om groepjes te begeleiden en al helemaal niet bekwaam genoeg om een les/workshop neer te zetten. Dat dan blijkt dat er gewoon een filter was op mijn uitleg, hielp mij wel beseffen dat het goed is om niet te lang met de onzekerheden rond te lopen. Uiteindelijk heb ik veel aan mijn netwerk en creativiteit te danken en kon ik daardoor ook (makkelijker) de groepjes begeleiden tot een eindstadium waar zij voldoening uit konden halen (althans, dat hoop ik).

Je leert jezelf zo ontzettend kennen als je andere mensen aan het helpen bent met hun weg te vinden. Onbedoeld was ik daarmee ook mijn eigen weg aan het uitstippelen, en leerde ik ook elke avond weer wat bij over samenwerken, over coachen, over tegenslagen en al helemaal over doorzetten. Het was me ook een enorme uitdaging om elke keer weer de energie te vinden en uit te dragen die bij dit project hoort en past. Iets waar ik soms toch tegenaan liep, maar ik moet zeggen, elke woensdagavond liep ik met heel veel energie de deur uit.

En dan heb ik het niet eens gehad over hoe tof ik het vond om samen met Iris en Julian als studenten iets te betekenen voor andere studenten. Sommige ouder en wijzer dan ikzelf ben (en toch noem ik ze mijn kiddo’s). Dat geeft dan toch wel een kick, dat zij iets afronden en (sommige van hen) projecten doorzetten. Dat ik daar een (kleine) rol in heb mogen spelen, daar ben ik absoluut dankbaar voor. Dat Starting Honours niet zonder Julian, Iris of mij kon bestaan, daar ben ik me ook bewust van en eigenlijk vind ik dat nog steeds best heftig dat wij dit zo mooi ten einde hebben kunnen brengen. Ook daar ben ik de groep van Starting Honours ontzettend dankbaar voor, want zonder hun inzet was dat ook niet gelukt. Hoe mooi symbolisch is het dan ook, dat wij op 21 maart de cursus ‘Starting Honours’ afronden. De lente gaat van start, de bloemetjes gaan weer bloeien en dat zie ik ook bij de toppers die hieraan meededen.

(Voor alle kiddo’s, sorry, ik moest het toch een klein beetje zweverig afsluiten;))



1 thought on “Starting Honours; de Kiddo’s die gingen bloeien”

  • Hey Kayan, super mooie samenvatting van jouw leerproces en dat van je ‘kiddo’s’!
    Ik zeg : vrije ster coaching.
    Hartelijke groet (kudo :-))
    Anneke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *