Er als de kippen bij

Over mij

Hoi, ik ben Kayan. De jongste telg van de familie Lam. Als enige meisje tussen drie jongens, wilde ik al van jongs af aan niet bekend staan als ‘zusje van’. Niet omdat mijn broers niet geweldig zijn, maar omdat ik mijn eigen persoon ben en het uiterste uit mezelf wil halen omwille van mij. Dat liet ik al vroeg zien op de basisschool, waar een docent mij liet weten dat ik elke dag een kwartiertje moest gaan lezen. ‘Dat helpt je met je ontwikkeling in taal’. Ze had het geweten, en zo ook mijn moeder. Zij moest mij midden in de nacht uit de kast trekken, omdat ik mijn stapel boeken nog niet uit had. En de docent, sja.. Die had aan een slapend kind natuurlijk niet zoveel.

Er als de kippen bij

Wat betreft die kip. Als jongedame met Chinese roots kreeg ik al vroeg mee dat klanken heel belangrijk zijn. Zo ook bij namen. Wellicht kan je het je voor de geest halen, maar veel gerechten bevatte het woordje ‘kai’. En ik wilde weten waarom dat was. Dus dat vroeg ik aan mijn ouders. Als je ‘kai’ vertaalt, dan betekent dat kip en ja, dat is wat wij graag eten. Op de basisschool vonden mijn leeftijdsgenootjes mijn naam te lang en noemden ze me uit gemak maar ‘kai’. Vroeger vond ik dat verschrikkelijk, want ze zaten me de hele tijd voor kip uit te maken. Ja daar was ik erg gevoelig voor. Nu, nu maakt het niet zoveel uit. Het is OK zo. Toen dat besef er kwam, sja… Toen ontstond OKayan!

Waar het begon

Dat ik uiteindelijk in de communicatie terecht ben gekomen, dat is misschien puur toeval, maar misschien ook helemaal niet. Ik begon mijn voorliefde voor organiseren, fotografie en photoshoppen al te ontwikkelen op de basisschool en middelbare school. Dat taal en verhalen mij ondertussen ook zodanig hadden gegrepen dat ik een stoel van boeken kon maken, dat hoorde er ook bij. Het werd herkend en eigenlijk was het advies aan deze VWO-student ‘ga het HBO in en ga vooral iets doen terwijl je aan het leren bent, want stilzitten doe je toch niet’.

Natuurlijk luisterde ik niet naar het goedbedoelde advies en heb ik eerst Theater, Film en Televisiewetenschappen geprobeerd (het afgeschafte TFT, voorloper van mediawetenschappen). Gezien mijn passie voor verhalen, bedacht ik me ook dat ik wellicht blogger kon worden. Over het studentenleven. Inmiddels ben ik ouder en wijzer en heb ik inderdaad mijn passie op een HBO-studie gevonden, en wel in Bedrijfscommunicatie. Hier ontplooide ik mijzelf tot adviseur, verbinder en verteller. 

Het rennen, vallen en opstaan zit een beetje in mijn karakter. Ik leer snel, val nog sneller en sta langzaam en bedachtzaam op. Dat ik dan vervolgens een brede glimlach op mijn gezicht krijg, heeft niks te maken met de klap op mijn hoofd. Nee, het is omdat ik nieuwe inzichten heb gekregen van mijn val. En, oja, ik wil ook graag iets bijdragen, al is het maar om een ei te leggen.