Er als de kippen bij

Waarom cijfers en woorden mijn passie zijn geworden

Waarom cijfers en woorden mijn passie zijn geworden

Hoi! Mijn naam is 121115. Je mag me ook wel 1664287 noemen. De overheid noemt me ook weleens 2153333. En onder vrienden word ik geprofileerd als 0612345678. “Ik ben toch geen nummah”, zei de sketch van Willy. Dat is wat ik de laatste tijd best vaak in mijn hoofd zeg, maar de waarheid is.. Ik ben voor veel zaken en punten wèl een nummer. En dat is niet erg, zolang ik het maar in context blijf zien.

Tienerlogica…

Toen ik van de basisschool naar de middelbare school ging, toen wist ik eigenlijk al dat ik het praktische met het theoretische wilde combineren. Ik wilde graag naar HAVO, maar er werd me geadviseerd hoger te proberen. Meer te proberen. Waarschijnlijk wel terecht, maar het maakte me wel rebels. Overigens een van de weinige dingen waar ik echt in heb gerebelleerd. Niet tevreden zijn met het advies en het dan toch doen. Ook op de middelbare school moest ik dezelfde discussie aangaan. Ik werd dan ook (al gaf ik zelf eigenlijk aan het niet te willen) op het VWO gezet. Mijn interesse en motivatie daalde en ik zocht plezier in buitenschoolse activiteiten. In dingen ondernemen en gewoon ervoor gaan. Daardoor vergat ik weleens de boeken op te slaan en echt de moeite te nemen om dingen te ‘begrijpen’ die ik later toch nooit meer zou moeten kunnen of kennen. Tienerlogica.

 

Digitalisatie

Wat me verder ook steeds meer en meer tegen begon te staan, was de drang om alles te digitaliseren. Om steeds meer en meer alles te koppelen aan mijn studentennummer, mijn cijfers en een studentenportaal. Ietsjes ouder en ook nog eens aan de slag gegaan als serveerster, kwam ik erachter dat we echt een cijfertje waren. Een nummertje. Voor het eerst in mijn leven moest ik de belasting doen en hoewel er veel woorden werden gebruikt, ging het toch vooral om de cijfers.

Ik weet nog dat ik in die tijd ook een aversie begon te krijgen tegen cijfers en nummers, maar dat ik het tegelijkertijd ook ging gebruiken om teksten te ‘verbergen’. Lettertype Webdings inzetten en eigenlijk ook een beetje de codering op te zoeken. Want ja, schoolvakken vond ik niet zo spannend om me in te verdiepen. Ik begon me ook te verdiepen in de apps-wereld, we leefden in een tijd waarbij Doodlejump de belangrijkste app op je telefoon was, je je netwerk bijhield op Hyves (iets wat ik pas na heel veel gezeur had aangemaakt, ‘want ik had toch al Facebook’) en het belangrijkste communicatiemiddel MSN en SMS was.

Het was dan al best wel snel dat ik op mijn eerste smartphone ‘whatsapp’ downloadde en ging gebruiken. Ik jutte vrienden met dezelfde smartphone op om het ook te gebruiken en zo werd wéér een ander nummer zeer belangrijk in mijn leven.

 

Ik kan er helaas niet om heen!

Langzaam, maar zeker, begon mijn leven zich te verweven met de nummers en woorden. Het creëerde het pad dat ik nu aan het volgen ben, van apps naar data naar woorden. Mijn aversie schuurde gevaarlijk lang tegen voorliefde aan en de liefde overwon het toen ik van wetenschap naar HBO overstapte.

Nu ben ik weer bezig met teksten te ‘verbergen’, lees ik en onderwijs ik mezelf in data(verbruik en gebruik), neem ik apps onder de loep en schrijf ik meer dan eens met hashtags en symbolen (emoji’s). Ik mag, kan en doe veel. En ik praat erover. En dát is waarom de liefde het van aversie overwon.

 

Context is koning

De cirkel is daarmee rond, want de 12-jarige ik (en de 15-jarige ik) kan nu zeggen dat ik veel meer plezier haalde uit ‘gewoon doen’ dan altijd voor het ‘hoogste’ niveau te gaan. Dit laat dan ook maar weer zien dat niveau’s in de juiste context en percepties, anders uitvallen dan hoe wij ze in de maatschappij nu neerzetten. Ik denk dan ook dat mijn aversie voor cijfers alleen kwam, omdat ze nooit in de juiste context werden gebruikt. Een cijfer op zichzelf, is enkel een cijfer.  Zet het in een omgeving van lijnen en woorden, en je bent een stuk verder!



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *